مربيان مظلمترين قشر در ورزش اين كشورند، آنها به رغم سازندگي و تلاش شبانه روزي و ارايه تجربيات خود به صورت رايگان و بي هيچ چشمداشتي، اگر نگوييم همواره مورد بيمهري فدراسيونها قرار گرفتهاند حداقل مورد بيتوجهي قرار گرفتهاند! اين بيتوجهي ديگر قصه سادهاي به حساب نميآيد و گاها مربيان كه هيچگاه داعيه شهرت و افتخار نداشتهاند و هر چه بوده ايثار و از خود گذشتگي بوده به اين نتيجه ميرسند كه بايد آستينها را بالازده و فكري به حال خود كنند و گرنه فدراسيون نشينها براي همه چيز و همه كس سرفصلي تازه باب ميكنند جز حق و حقوق مادي و معنوي مربيان در تيمهاي ملي و باشگاهي در سراسر كشور!اگر از فدراسيونهاي ديگر بگذريم در كاراته فدراسيون چه بايد بكند تا حق مطلب ادا شود؟ روزگار درازي مسئولين فدراسيون از نداري و كيسه خالي سخن ميگفتند هر چند شاهد بوديم در همان اوان در ورزشهاي ديگر پولها و حقوقهاي كلان براي مربيان داخلي و خارجي پرداخت ميشد!واقعا گناه كاراته چيست كه خود مربي صادر ميكند و مربيان ارزنده بيشماري هم در كاتا و هم در كوميته در كشور دارد و به جاي تشويق و ترغيب بيشتر در جهت سازندگي بايد جوابهاي صد تا يك غاز بشنود؟
