نبايد اتفاقات اخیر در کاراته باعث شود که این رشته ورزشی ریشه دار و پر افتخار از حقيقت فاصله بگيرد و نمايش و تبليغ و لفظ تظاهر جايواقعيت را بگيرد كه اگر چنينشود بايد فاتحه آن راخواند.
حالا بر صاحب نظران و مسئولين ورزش وهمچنین دلسوزان کاراته فرضاستكه به دنبال اينحقيقت و اينپاسخباشند كهكاراتهما در مسابقات بین المللی تركيه پيشرفت نشانداد؟ در جازد؟ و يا سقوطكرد؟
بايد به تحليل محتوا و جزئيات اينموضوع مهم نشست، پاسخ مناسب را برايسئوال بالا يافتو البته در مقايسه بايد بديننكته هم توجه داشت كه سیزده کشوری که در استانبول بالاتر از ما نشستند چهامتيازاتيداشتند كهما نداشتيم و ما چه داشتيم كهآنها نداشتند؟ اينكهآيا آنها هم مثل ما سازمان ليگ در دو يا چند سطح مختلف دارند؟ و ورزشكارانشان چون ورزشکاران ما همواره در كورانمسابقات ليگ محك ميخورند؟
آيا آنها هم مثل ما اردوهايميانمدت و بلند مدت دارند؟ و این همه هزینه صرف کاراته می کنند!؟ و كثرتشركتكنندگانآنها و مشتاقانحضور در عرصههايداخليدر مقايسه با ما جايگاه درخوري است؟ و بسياريامتيازات ارزشمند ديگر.... كهما همه را يكجا داريم....
و به جرات می گویم هیچ کشوری حتی ژاپن (مهد کاراته جهان ) هم حتی در صدی از این امتیازات ارزنده را ندارد!
حال چرا چنین نتیجه تاسف باری که دل هر دلسوزی را به درد می آورد حاصل می شود!!؟.
البته کمتر امیدی به کمیته فنی ، رییس سازمان تیمهای ملی و برخی از اهالی نان به نرخ روز کاراته می رود! و گویا حضرات چشمان خود را به روی واقعیتهای آشکار بسته اند و بالاتر از آن ، کمر همت به نابودی این رشته نیز.....
اما روی سخن ما با مسئولین ورزش کشور و انبوه دلسوزان اعم از پیشکسوتان و مربیان و داوران و ...خانه نشین در دوره جدید مدیریت کاراته و تمامی کارشناسان است تا پاسخ این سوال را بیابند که با اينامكانات و داشتههاي باالفعل و بالقوه دستاورد ما از مسابقات بین المللی تركيه و جلوس در جایگاه چهاردهم در بین بیست و سه کشور منطقيبود !؟ يانه؟ اگر بود كه هيچ !، ولياگر نبود اشكال كار در كجا است؟ آنرا بیابیم و و راههای درمان را نیز، شاید بتوانیم آب رفته را به جوی باز گردانده و کاراته را از سراشیبی مرگ و سقوط حتمی نجات دهیم.
